45 personen vinden dit een mooi geboorteverhaal
waterbevalling

Heel de zwangerschap keek ik uit naar de bevalling. Ik had van mijn moeder het boek Spiritual Midwifery gekregen van Ina May Gaskin, een prachtig boek waardoor ik veel vertrouwen had in de bevalling. Het leek me zo’n magische gebeurtenis, bevallen, en ik ben ervan overtuigd dat mijn zin in de bevalling het verloop van mijn daadwerkelijke bevalling ook ten goede is gekomen.

Mooie zinnen

Ook had ik door de zwangerschap heen positieve affirmaties verzameld en gepersonaliseerd. Mooie zinnen waarvan ik het gevoel had dat ze mijn baarmoeder zouden helpen openen. Ik had mijn vriend geïnstrueerd om deze zinnen tegen me te zeggen tijdens de bevalling, om me te helpen herinneren om me vol acceptatie en ontspanning over te geven aan de kracht van de weeën. Uiteindelijk denk ik dat de zorgvuldigheid waarmee ik deze zinnen verzamelde en ze me eigen maakte, mij uiteindelijk al heel goed heeft voorbereid op de bevalling, omdat ze in mijn geheugen stonden gegrift.

De eerste, onmiskenbare wee

Mijn 3e trimester was ontzettend zwaar. Ik had nul energie en was voortdurend ziek, ik had de ene griep na de andere. Ik was 39 weken en 1 dag zwanger toen ik heel de dag met 39 graden koorts in bed lag. De koorts zakte aan het einde van de middag en iets voor 11 uur ‘s avonds voelde ik opeens een wee. Ik had tijdens de zwangerschap veel harde buiken gehad, maar dit was anders. Ik voelde het heel laag in mijn buik, echt een kramp die de diepte in ging.

We lagen te lezen in bed, en ik vroeg aan mijn vriend hoe laat het was. Als dit het begin was, wilde ik weten wanneer de eerste wee was. Ik houd namelijk van statistieken.

Een 2e, krachtige wee

Niet heel lang daarna volgde een tweede wee, gelijk vrij krachtig. Tegen de tijd van de 3e wee moest ik mijn vriend wel inlichten over wat ik voelde. Het was immers gelijk al intens, dit voelde als het echte werk. Ook vond ik het niet fijn om te liggen en had ik een neiging om rechtop te zitten tijdens een wee. Ik verbaasde me over de intensiteit. Ik had namelijk veel geboorteverhalen gelezen en in veel van die verhalen begonnen weeën vaak subtiel en onregelmatig, maar mijn eerste weeën waren gelijk al sterk en ik kon ze alleen zittend opvangen.

Slapend in het ligbad

Ik heb toen besloten om in ons ligbad te gaan en vertelde mijn vriend dat hij maar moest gaan slapen. Ik had hem nu nog niet nodig en het zou mooi zijn als hij een beetje uitgerust was als de bevalling verder vorderde. Ik heb 6 uur in bad gelegen, slapend tussen de weeën, super relaxt. De weeën bleven heel regelmatig terugkomen en als ik een wee had dan boog ik voorover en hing ik zachtjes kreunend over de badrand. Als de wee voorbij was, viel ik weer in slaap in het water.

Om de zoveel tijd moest ik weer heet water in het bad laten lopen, want het koelde steeds weer af. Tja, wat wil je, 6 uur lang in bad!

Het werd ochtend

Rond half 6 ben ik weer uit bad gegaan en heb ik in de woonkamer geijsbeerd. Ik vond de weeën best heftig, maar was er nog van overtuigd dat dit het begin was. Toch kreeg ik op een gegeven moment de neiging om actie te ondernemen. Ik wilde immers in een bevalbad bevallen en dat moest nog opgezet worden. Bovendien moest de woonkamer nog gereorganiseerd worden om plaats te maken voor het bad en een bed. Ik heb rond half 7 mijn vriend wakker gemaakt en hij heeft toen de woonkamer bevalklaar gemaakt. Ik ben naar het toilet verhuisd, want daar kon ik het beste de weeën opvangen.

Niet te vroeg

We wilden het bevalbad nog niet vullen omdat ik gelezen had dat je er niet te vroeg in moest gaan (omdat het water anders af zou koelen). Rond een uur of 8 ‘s ochtends begon de persdrang. Wacht even. Zou ik al verder zijn dan gedacht? In het weeënboekje van mijn verloskundigenpraktijk stond dat je bij een eerste kindje de verloskundige pas kan bellen als je weeën een uur lang om de 3 minuten komen en een minuut aanhouden. Mijn weeën duurden ‘maar’ 50 seconden en kwamen om de 5 minuten, dus ik wist niet beter dan dat ik nog een heel eind voor de boeg had. Maar persdrang is een overduidelijk gevoel. Er kwam een soort onwillekeurige grom in de geluiden die ik maakte.

Toch maar bellen

Mijn vriend heeft toen dus toch maar de verloskundige gebeld, ondanks dat het volgens het boekje nog niet ‘mocht’. De verloskundige wisselde net van dienst, dus het duurde allemaal wat langer en ze was er pas rond een uur of 9. Ze checkte mijn ontsluiting, en die bleek volledig te zijn. Yes!

Een van de meest onwerkelijke dingen die me is bijgebleven was de verloskundige die aan mijn vriend vroeg of de kleertjes en kruikjes al klaar lagen. Ik was zelf zo bezig met ‘bevallen’ dat ik echt niet verder kon kijken dan zorgen dat die taak goed volbracht zou worden – het feit dat er na dat bevallen een baby zou zijn, daar kon ik nog even niet bij stilstaan. In andere woorden, de verloskundige geloofde dus écht dat er een baby geboren zou gaan worden. Holy shit!

Eindelijk in het bevalbad

Mijn vriend heeft toen nog haastig de kraamhulp gebeld en is begonnen het bevalbad te vullen. Toen mocht ik eindelijk in bad en daar kon ik officieel beginnen met de uitdrijving: op handen en knieën, heerlijk. Ik vond de persweeën veel makkelijker dan de ontsluitingsweeën (en niet alleen omdat ik in bad zat). De tijd tussen de weeën was flink toegenomen, ik voelde me heel gemakkelijk en ontspannen. Ik weet nog dat de tijd tussen de weeën door zo lang was dat het haast een beetje saai werd, het wachten op de volgende wee.

Intuïtieve houding

De weeën die ik had waren goed krachtig en ik kon niet anders dan me er aan overgeven en mee persen, dit vond ik mooi om te doen. Gek genoeg had ik een enorme drang om tijdens de weeën mijn bovenlijf zo laag mogelijk te houden, leunend op mijn ellebogen en knieën in het water. Ik heb hier volledig aan toegegeven, ook al suggereerde de verloskundige dat ik misschien maar achterover moest leunen, in een soort van achteruit-gezakte zittende positie. Ik heb dat een wee geprobeerd maar vond het niks, en ben weer op mijn knieën en ellebogen gaan zitten. Tja, de barende vrouw weet het het beste, zolang ze haar intuïtie volgt. Dus.

Toen het hoofdje stond deed het wel even flink pijn, maar bij de volgende wee gleed mijn zoontje in een keer uit mij, hoofdje en lijfje, ik deed helemaal niks. En de verloskundige riep nog: “Niet persen!” – ze was nog bezig de navelstreng over z’n hoofdje te doen – maar ik kon het echt niet tegenhouden. Zo bijzonder. Hij is in het water geboren, om 10.46 uur ’s ochtends. Hij ging gelijk huilen en had een goede APGAR-score. Ik heb hem instinctief gelijk bij me gepakt en ben in één beweging achterover gaan leunen tegen de badrand, met mijn kersverse baby’tje tegen me aan. Ik wist niet wat me overkwam zo heerlijk en prachtig.

In de wolken

De verloskundige wilde graag dat ik de placenta op het bed zou baren en ik had niet zo veel zin om daar tegenin te gaan. Ook heeft ze routinematig een oxytocine prik gezet om de placenta te laten komen, ook al stond er in mijn bevalplan dat ik dat niet wilde. Ze vroeg wel eerst mijn toestemming, en mij kon het me op dat moment totaal niet schelen, ik was zo in de wolken dat ik alles goed vond.

Mijn zoontje heeft heel lang lekker bij mij op bed gelegen. De kraamhulp (die er 5 minuten voor de geboorte pas was) heeft mij aangemoedigd om wat te eten, ik werd goed verzorgd. De bevalling was super en ik kijk er op terug met zo veel vreugde. Dit was echt het mooiste dat me is overkomen en ik doe het zo weer over.

Lees hier Isa’s tweede, fantastische waterbevalling

45 personen vinden dit een mooi geboorteverhaal