90 personen vinden dit een mooi geboorteverhaal
BevallingMarjolijn-68

Prenatale depressie en een schuldgevoel

Nog voordat ik over de helft van mijn zwangerschap was, kwam ik in de ziektewet terecht. Prenatale depressie, onverwerkt trauma. Vanaf die tijd hard bezig geweest om de goede hulp te krijgen, want de meest makkelijke weg (de POP-poli) was voor mij niet de juiste. Mijn trauma lag juist bij het ziekenhuis en daar wilde ik deze keer als het even kon, zo ver mogelijk vandaan blijven. Met behulp van mijn vroedvrouw en huisarts op een andere plek therapie kunnen krijgen.

Man, wat is dat zwaar geweest. Ik heb geknokt, enorm hard aan mezelf gewerkt. Pas aan het einde van mijn zwangerschap begon het echt beter te gaan. Het frustrerende toen alleen was dat er in mijn hoofd wel weer ruimte ontstond voor van alles, maar dat mijn lijf niet meer wilde. Ik heb me zo schuldig gevoeld tegenover Faye, wat ik haar allemaal tekort gedaan heb.

Maar ook een enorm gebrek aan vertrouwen dat dit gaat lukken zonder ziekenhuis, dat mijn lijf snapt wat het moet doen en dit ook kan, dat dit kindje geen huilbaby wordt. Het paste niet in mijn hoofd.

Word ik weer ingeleid?

Mijn bloeddruk is de hele zwangerschap mijn angst geweest, bang dat die weer ging oplopen, bang dat dat ervoor zou zorgen dat ik weer ingeleid moest worden. De hele zwangerschap heb ik mijn bloeddruk niet geweten, ik wilde alleen weten of hij goed was of niet. En dat was ie, en bleef ie!

Bij Faye ben ik ingeleid bij 37+6. Ergens had ik het gevoel dat dit kindje ook vroeger zou komen. Ik dacht zelf eind juli. Maar juli ging voorbij. En ook 8-8-16 ging voorbij. De 40 weken gingen voorbij. Vanaf dat moment heb ik steeds meer moeite gehad om te geloven dat het me ging lukken, die badbevalling thuis die ik zo graag wilde, waar ik zo hard voor geknokt heb…

Dikke vlokken meconium

En toen was het vrijdag ochtend, 12-8-2016. Faye en Randy waren net weg, eerst Faye wegbrengen naar de BSO en dan zou Randy door gaan naar zijn werk. Ik wilde nog even naar de wc voordat ik ging proberen om nog wat verder te slapen. Ik stond op en voelde wat lopen, dit voelde niet als een paar druppels urine!

Op de wc verloor ik mijn slijmprop. En vruchtwater vol dikke vlokken meconium. Shit! Dat betekent een medische indicatie, en eigenlijk volgens protocol dus een ziekenhuisbevalling. Maar aan de andere kant ook yes! Ik kan dit! Er gebeurt wat! Spontaan! Laat het nu maar komen ook.

Ik stuurde een berichtje naar mijn vroedvrouw, over gebroken vliezen en poep in het vruchtwater. Ze gaf aan dat ze even langs zou komen. De fotograaf een berichtje gestuurd of ze druk was die dag, en dat mijn vliezen waren gebroken. Ondertussen Randy ook gebeld, die was nog bij de BSO en is terug naar huis gekomen. Ik voelde wel wat menstruatiekrampjes, maar meer dan dat was het ook niet.

Toen Randy thuis was hebben we samen ontbeten. Heb ik mijn doula gebeld en haar gevraagd om rustig aan onze kant op te komen.

De beslissing is aan ons

Randy is nog even boodschappen gaan doen en in de tussentijd is mijn vroedvrouw langs geweest. Ze gaf aan dat er wel echt veel meconium in het vruchtwater zat, ze vertelde wat (en hoe groot) de risico’s waren, maar liet de beslissing over waar te bevallen bij ons.

Toen Randy weer thuis was, zijn we een rondje gaan lopen om er even goed over te kunnen praten. Alles schreeuwde in mij dat ik thuis wilde blijven. Maar of dit een objectieve afweging was, of dat dit vooral de angst was voor het ziekenhuis wist ik niet. En Randy moest er ook achter kunnen staan. Ik had er niks aan als hij zich niet goed voelde bij mijn beslissing. Maar hij wilde nog liever thuis blijven dan ik.

Even later kwam mijn doula binnen, met haar ook nog even alles besproken, maar onze keuze voelde goed. Ik heb mijn vroedvrouw laten weten dat we thuis wilde blijven en zij was hier akkoord mee, ze zou ons begeleiden en blijven steunen.

Verwelkomen in plaats van schrap zetten

Na een kopje thee met mijn doula zijn we weer een rondje gaan lopen in de hoop dat dit de weeën op gang zou brengen. Want wat meer dan wat onregelmatige krampjes was het nog steeds niet. Het werd tijdens het lopen allemaal wel wat meer, maar nog steeds hadden we niet echt het idee dat het al echt wat deed.

Ik ben toen we terug waren, even onder de douche gesprongen, ook om te kijken of het dan wat meer door zou zetten. En het werd wel iets meer, maar nog steeds niet om over naar huis te schrijven. Ik kon alles enorm makkelijk opvangen en heb me vooral gefocust op ontspannen tijdens een wee, het verwelkomen ervan in plaats van het schrap zetten tegen de pijn. Ik ben op mijn yogabal gekropen zodat ik mee kon wiebelen als dat fijn voelde. De rest van de bevalling heb ik zittend op dat ding doorgebracht.

We hebben een film gekeken, ik merkte dat de weeën toen wel wat toe begonnen te nemen, soms moest ik me er echt even op concentreren, maar meer dan dat was het nog steeds niet. Ik heb zelfs een aantal keer aangegeven dat het van mij wel wat meer mocht gaan worden.

Het begint ergens op te lijken

Rond 5 uur ben ik weer onder de douche gaan staan, mijn ouders kwamen langs om Faye haar spullen te halen voor een nachtje logeren. Vlak daarna kwam mijn vroedvrouw nog even kijken hoe het ging, want ze had niks meer gehoord.

Onder de douche heb ik een paar weeën wel echt op moeten vangen met mijn handen tegen de muur. Yes! Dit begon ergens op te lijken! Ik vond de weeën onder de douche niet fijn, dus heb me afgedroogd en ben weer op mijn bal gaan zitten. Randy heeft eten gekookt voor mijn doula en hemzelf en ik probeerde een boterham naar binnen te werken. Ik had het idee dat het nog wel uren zou gaan duren en kon de energie dus wel gebruiken.

Meconiumbaby

Vroedvrouw controleerde nog even het hartje van de baby en gaf aan dat ze een tweede vroedvrouw gevraagd had om erbij te zijn, voor het geval dat. Het was toch een meconiumbaby met kans op ademnood en ook reanimatie was niet uitgesloten. Ook zij zou gebeld worden op het moment dat de weeën serieus zouden worden.

Randy vroeg nog een aantal keer of het bad vast neergezet moest worden, en of de fotograaf vast gebeld moest worden. Maar mijn vroedvrouw gaf aan dat het allemaal nog niet hoefde en dat zij het wel in de gaten zou houden.

Ik denk dat het rond half 8 was, ik ging even naar de wc. In dat stukje heen en weer had ik ineens 4 weeën die me een beetje overvielen. En op de wc wat bloedverlies. Mijn vroedvrouw hier nog naar laten kijken, want geen idee of het normaal was en of het veel was. Ik had het nog nooit eerder gezien.

Niemand zag dit aankomen

Ook hierna weer terug op mijn bal gekropen, de weeën in mijn rug werden steeds vervelender. Mijn doula is achter me gaan zitten en heeft tijdens de weeën mijn rug gemasseerd. Zo kon ik ze een stuk beter hebben.

Mijn vroedvrouw stelde voor om even te toucheren om te kijken hoe ver ik was. Ik heb hiermee ingestemd, ik had werkelijk waar geen idee, ik dacht zelf een centimeter of 3-4? Ik liep naar de slaapkamer. Toen ineens een wee die ik flink hangend in de deuropening moest opvangen. Voordat ik op bed lag, nog 2 van die flinke weeën en toen ik plat op mijn rug lag, persdrang! Wow, waar kwam dat vandaan? Niemand zag dat aankomen. Alle spullen van mijn vroedvrouw lagen nog in de auto.

Mijn doula vloog naar de auto om de spullen letterlijk naar boven te gooien. Verlostas, reanimatiekoffer (want tsja, toch een meconiumbaby) en ook de baarkruk moest mee, werd er naar buiten geschreeuwd. Op dat moment was even iedereen weg en lag ik alleen op bed. Bang, geschrokken. Wat is hier gebeurd? Persdrang? Hoe dan? Ik mis een heel stuk ontsluiting.

De baarkruk op

Vroedvrouw en doula hebben als een malle alles klaar gezet zodat ik op de baarkruk kan, want man, wat voelde dat op mijn rug liggen in bed slecht. Ik wist me geen houding te vinden. Tussen twee weeën door hebben ze me op de kruk geholpen. Er werd een stoel achter gezet voor Randy, die heel rustig aan kwam lopen met zijn telefoon in zijn hand. Ik heb naar hem geroepen dat ie als een speer die telefoon weg moest leggen en moest komen zitten, dat deed ie gelukkig ook snel.

Mijn doula en vroedvrouw hebben me flink mentaal moeten steunen zodat ik me ook echt over kon geven aan het persen. “Je kunt dit, hier heb je op gewacht. Dit kindje is een nieuw kindje, een nieuwe kans, dit is Faye niet”. Pas na die woorden heb ik me volledig over kunnen geven aan het persen. Ik heb heel bewust onze zoon geboren voelen worden. Een stukje verder, weer een stukje terug. En branden! Jemig, dat deed zeer.

Wat een opluchting: hij is er!

BevallingMarjolijn-18Toen het hoofd geboren was, bewoog hij flink. Wat een rotgevoel was dat! Maar de volgende wee kwamen de schouders eruit, en de rest volgde zo. Mijn vroedvrouw heeft hem opgevangen, zelf aanpakken lukte me echt niet, ik was zo enorm overdonderd van alles. Ik kreeg hem direct aangegeven, om 20:17 is onze zoon geboren. Manu. En wat een opluchting voelde ik. Hij was er! En hij was gezond! Heel snel mooi roze. Goede ademhaling. En groot! Ik vond hem zo groot.

Ik ben blijven zitten op de kruk en 12 minuten later kwam de placenta al, zonder prik of iets. Ook iets wat ik weer helemaal zelf gedaan heb.

Vlak daarna kwam de fotograaf binnen. Ze was vast gaan rijden, maar had het niet gehaald. We hebben haar niet meer kunnen bellen. We konden niemand bellen. Dat mijn vroedvrouw er was, was eigenlijk ook toeval. Ze was blijven hangen met een kopje thee en wist dat ze toch nog terug zou moeten, dus ze bleef. Anders was zij er ook niet bij geweest.

Echt op eigen kracht

Ik heb echt een paar dagen nodig gehad om te beseffen wat er gebeurd was. Dat ik dit gedaan had. Zelf! Alleen! Echt op mijn eigen kracht, wauw. Nog steeds krijg ik er tranen van in mijn ogen, op een goede manier. Het is zo anders verlopen dan ik verwacht had. Het bad is de auto nooit uitgekomen. Maar dit voelt zo goed. Ik ben zo blij met hoe het gegaan is. Het is oprecht helend geweest. En Manu is ook helend. Zo makkelijk, relaxed. Echt een heerlijk ventje.

En ik voel me goed nu. Het is goed zo. Ik hoop dat het zo blijft, maar ik durf weer een beetje met vertrouwen vooruit te kijken. We kunnen verder.

BevallingMarjolijn-46

BevallingMarjolijn-47

BevallingMarjolijn-53

BevallingMarjolijn-59

BevallingMarjolijn-116

BevallingMarjolijn-207

90 personen vinden dit een mooi geboorteverhaal